MarloesnaarGhana ze, 7 mei 2012
Ghana , Bongo 30°

Blijven lachen

Allemaal bedankt voor de pakketjes/kaartjes en lieve reacties! Onwijs leuk dat jullie zo mee leven!
De laatste 2 week in het ziekenhuis was erg zwaar, er zijn veel patiënten onnodig overleden terwijl verpleegkundigen letterlijk soms slapen. Vandaag was mijn eerste dag op de vrouw/kind afdeling, mijn tante van mijn hostfamilie hier was opgenomen sinds eergister, en ze is vanochtend overleden. Onbekende patiënten is al moeilijk, maar dit raakte me toch nog meer. Mijn familie kwam huilend en schreeuwend de afdeling binnen, ze trokken haar al huilend bijna van bed af. Afschuwelijk om te zien.. met 3 verpleegkundigen moesten ze haar tegenhouden.
Ze zijn veelste laat naar het ziekenhuis gekomen, waardoor het nu te laat is. Mijn hostmoeder zegt altijd dat ze je in het ziekenhuis vergiftigen, daarom gaan ze er niet heen en laten ze alles lokaal behandelen, met alle gevolgen van dien. Nu werd ze maar niet beter en zijn ze toch naar het ziekenhuis gegaan. En nu is ze overleden, en mijn familie geeft het ziekenhuis de schuld; zie je wel, ze hebben haar vergiftigd. Ik voel me haast bedreigd omdat ik er werk, ze zijn alleen maar negatief over het ziekenhuis en het personeel. Wat ik me ook wel weer kan voorstellen, maar er zijn ook mensen die het wel proberen goed te doen en daar zijn hun ogen gesloten voor. Triest..
Hoe langer ik hier woon, hoe meer alles veranderd. Ze vragen me voortdurend om geld en als ik naar de stad ga dan moet ik vanalles voor ze meenemen. Ik voel me een geldobject. Ik ga er niet op in vaak, en neem dan later soms spontaan iets mee. Maar dankbaar zijn ze hier ook niet. Cynthia mijn zus heeft sinds kort een baantje in een dorp verderop, ze klaagde tegen mij dat ze geen vervoer heeft en dat ze dan elke dag zou moeten lopen. Ik zei dat ze mijn fiets wel mocht gebruiken, dan loop ik wel naar mijn werk want dat is dichterbij dan het dorp verderop. Ik gaf mijn sleutel en ze liep weg. Na 4 week kwam ik erachter dat ze de fiets helemaal niet gebruikt, ze heeft hem in een schuurtje gezet. Hij had een lekke band, ik vraag haar waarom ze hem niet gebruikt en ze zegt dat ze elke keer kan mee rijden met een collega op de motor. Ik vraag haar waarom ze dat dan niet zegt zodat ik niet meer hoef te lopen. Ze kijkt me raar aan, “oh.. jaa..”.
Mijn familie is hier al een dikke maand bezig de begrafenis van overgrootoma te regelen, wat gaat daar een geld in om! Rond 18 mei is het dan eindelijk zo ver, een week lang niet slapen door de dreundende boxen, dronken mensen over de vloer, offeren en dansen. Ik moet erbij zijn, ze verwachten zelfs dat ik een week vrij vraag, maar mij niet gezien! Elke middag en avond vind ik al erg genoeg. Het gaat hier meer over dood dan over leven..
Dit weekend was ik met Jantine een nacht in Bolga, om afscheid te nemen van twee andere vrijwilligers. Voordat ik weg ging was de stroom weer uit gevallen, waardoor ik niet heb gezien dat mijn lamp en ventilator nog aan stonden. Toen ik terug kwam heb ik mijn moeder nog nooit zo boos naar me horen schreeuwen over dat ik alles nog aan had. Ik legde uit dat ik het niet zag omdat de stroom uit was, en het daardoor niet gecheckt heb en ik zei dat het me speet. Maar 1 keer zeggen was niet genoeg. De sfeer veranderd dus behoorlijk.
Ik ben er zelf gelukkig heel rustig onder, blijf vriendelijk, respectvol en geduldig. Maar van binnen kook ik af en toe, mijn emmer is halfvol inmiddels, dus door het van me af schrijven hoop ik dat ik hem heb leeg gegooid. Voordat hij overstroomt!
Morgen gaan we weer naar Bolga, Jantine moet haar visum ophalen, we moeten de motor een servicebeurt geven, ghanese kaart opzoeken voor onze reis en wat dingen op de markt kopen.
Helaas weer niet zo’n vrolijk verhaal, maar ik kan er niks anders van maken.

Naar Marloes in Ghana bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl